Huishoudbeurs en MRI-scan

Afgelopen maandag hadden jannie en ik het idee opgevat om eens naar de huishoudbeurs te gaan. naar mijn weten was ik daar nog nooit geweest en er is altijd zo'n hype over dat ik (hype-gevoelig als ik ben) toch eens moest gaan kijken wat dat nu was.Onze planning was om als Keelin naar school was te vertrekken om zo terug te kunnen zijn als de school uitging. Dat het even anders liep bleek al gauw. Aangekomen bij de bushalte kwam de bus niet opdagen en moesten we dik een half uur wachten. Toen onze goedgeluimde buschauffeur eindelijk op kwam dagen en wij zeiden dat de vorige bus niet was komen opdagen kregen wij enkel, een vast goedbedoelde, chaggerijnige en verstoorde blik. Toen we dan goed en wel zaten en vlakbij het station waren besloot onze immer vriendelijke buschauffeur om een toeristische route te kiezen. Gelukkig vertelde hij ons niet waarom dus een gemopper steeg om ons heen op. Eenmaal op het station aangekomen bleek onze trein pas over een half uur te vertrekken én (ja het kon niet op) ook nog eens 15 minuten vertraging te hebben.
Al met al hadden we om een uur of 11 in de RAI kunnen zijn en waren wij er pas om half 1. Na eerst onze jassen weggehangen te hebben heb ik toen mijn moeder maar gebeld of zij Keelin op wilden halen en hebben we besloten dat Keelin daar mocht blijven slapen zodat wij op ons gemak rond konden kijken.
We hebben lekker gratis onze nagels laten doen, wat rondgekeken, wat "nutteloze" dingen gekocht etc. al met al wel grappig maar toch niet iets wat ik ieder jaar MOET doen.
Verder hebben we nog een afspraak ergens voor gemaakt maar dat hou ik nog even een verassing.

Wat overigens later bleek was dat er een meisje door de bus was aangereden op het stationsplein. op teletekst stond dat zij in een kunstmatige coma is gebracht maar wel in stabiele toestand. Toen ik het aan mijn moeder vertelde bleek dat dit meisje een vriendin van Hanneke (vriendin van Annelot) was. Bij deze dus heel veel stertke voor de familie en vrienden van dat meisje!!!

Gisteren was het dan zover... ik moest een mri-scan. Nou niet echt het hoogtepunt van mijn dag aangezien ik het niet zo op dokters/ziekenhuizen etc heb maar het moest gebeuren dus toog ik stijf van de zenuwen naar het ziekenhuis. Ik was op tijd maar de dokters hadden iets minder haast met het gevolg dat ik ruim een half uur moest wachten. Ook erg bevorderlijk voor mijn zenuwen...
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en hoefde ik niet zijn geheel in het apparaat (bij de gedachte alleen al werd ik claustrofobisch) maar slechts tot ongeveer aan mijn knieen. ik kreeg van de vriendelijke zuster nog een leuk muziekje erbij en dan 20 minuten doodstil liggen. das nog een hele opgave! Maar het is gelukt en komende vrijdag hoor ik van de chirurg de uitslag. Ik hoop dat er wat uitkomt waar ze wat mee kunnen want ik ben nu best wel een beetje klaar met die teen.

's Avonds was het dan mijn debuut bij de 10-minutengesprekken met ouders. De stichting waar ik lesgeef neemt het serieus (heel logisch) dus ik werd zonder enige voorbereiding aan 10-minutengesprekken met ouders onderworpen. Er zouden 6 stel ouders komen maar er kwamen er maar 3 (nou zou ik iets heel generaliserends kunnen zeggen over te laat komende of niet op komen dagende turken maar ik doe het niet ;-)). Uit alle gesprekken bleek dat de leerlingen mij een leuke juf vinden al ben ik soms wat streng maar dat vinden ze dan wel terecht en dat ze het leuk vinden om naar mijn lessen te komen. dat vond ik stiekem toch wel even prettig om te horen aangezien ik niet echt getraind ben ik het onderwijzen van kinderen uit groep 8 en daar behoorlijk in het diepe gegooid ben. Ook bleek dat mijn mensenkennis ook best wel goed was (ja, je zou het niet zeggen maar dat vonden de ouders echt!). Vanaf volgende week moet ik de kinderen gan voorbereiden op de middelbare school en onderwijzen in de vakken Nederlands, Engels, Wiskunde en wetenschap (de laatste voor een beurs die in mei gehouden word waar de stichting aan deelneemt). Gelukkig alweer mijn specialiteiten en een gedegen opleiding, ahum. Maar we komen er wel uit. Nederlands en Engels zal het probleem niet worden mar wiskunde en wetenschap zijn nooit echt mijn sterke kanten geweest dus dat word even vogelen.

Tsja, dat was het denk ik ongeveer wel... ik ga nu maar eens een nieuwe broodrooster zoeken want die van ons heeft zich naar het broodrooster-walhalla verplaatst en we hebben hem toch wel hard nodig!